HV (High Voltage) to nie jest pojedynczy moduł czy „tryb pracy”, tylko cała filozofia projektowania toru wzmacniania sygnału. Kluczowym założeniem jest praca stopni wzmacniających przy znacznie wyższych napięciach niż w typowych urządzeniach audio. W większości współczesnych urządzeń stosuje się niskonapięciowe tranzystory z typowym napięciem pracy w zakresie kilku – kilkanastu voltów. Wymusza to większe wzmocnienie prądowe, pracę bliżej granic liniowości, bardziej złożone układy kompensacji. Efektem jest większa podatność na zniekształcenia oraz ograniczona dynamika przy dużych sygnałach. Wysokie napięcie to przede wszystkim większa liniowość. W topologii HV stosuje się napięcia rzędu 80-100 V. W sekcjach analogowych wykorzystywane są wysokonapięciowe tranzystory dyskretne, w krytycznych miejscach unika się scalonych wzmacniaczy operacyjnych. Umożliwia to zwiększenie zapasu napięciowego (headroom) pracy elementów w bardziej liniowym zakresie oraz zmniejsza potrzebę korekcji sygnału. Oddzielenie sekcji cyfrowej i analogowej w konstrukcjach HV dotyczy sekcje cyfrowej (streaming, DAC) – są one fizycznie i elektrycznie separowane, od toru analogowego. Obie sekcje posiadają własne zasilanie i są osobno ekranowany od zakłóceń. Ogranicza to jitter, szum z układów cyfrowych oraz interferencje innej elektorniki.
Kolejnym wyróżnikiem urządzeń serii HV jest zasilanie. Kluczowe cechy cechy układów zasilających to wielosekcyjność zasilaczy liniowych, osobne uzwojenia dla różnych sekcji, duża pojemność filtrująca, stabilizacja parametrów pracy pod kątem wysokich napięć. Prowadzi to do zwiększenia stabilności pracy przy dużych obciążeniach oraz brak „kompresji” dynamiki. Wszystkie te rozwiązania nabierają sensu, gdy porównamy je z większością współczesnych konstrukcji, które optymalizują koszty i dążą do miniaturyzacji. HV nie ograniczając kosztów idzie w przeciwnym kierunku.